Waarom ik geen vlees eet (door Ilona Kok)

Het afgelopen jaar hebben jullie geregeld kunnen lezen over mijn verandering van leefstijl. Door bewuster om te gaan met voeding is mijn lichaam beter in balans. Klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Net als ik heeft iedereen een bepaalde ervaring of overtuiging als het om voeding gaat. Dit jaar wil ik ook jou de kans geven om je verhaal te vertellen. Interesse? Laat het me weten!

Ilona bijt het spits af. Zij is vanaf haar 10e levensjaar vegetarier en heeft een duidelijke (en begrijpelijke) mening als het gaat om het niet eten van vlees. Een mooi verhaal!

ilona kokIk ben opgegroeid met kinderboerderijen, aanhalige buurkatten en vriendinnetjes met konijnen en hamsters als huisdieren. Al zo lang als ik me herinner, heb ik een sterke liefde voor dieren gehad. In schoolboekjes las ik over vriendelijke boerderijtjes waar varkens in de modder rolden en koeien over uitgestrekte weilanden graasden. Ik wist niet beter dan dat hier ons vlees vandaan kwam. Van koetjes en varkens die hun hele leven modder en gras hadden gezien. En als hun leven eindigde, konden wij daar ook nog eens van eten. In mijn beleving was dat helemaal oké. Ik had, ondanks mijn grote liefde voor dieren, weinig moeite met het eten van vlees.

Bedonderd
Hoe bedonderd voelde ik me, toen ik er jaren later achter kwam dat vlees helemaal niet van liefelijke boerderijtjes komt. Dat wij daar in onze ‘geciviliseerde’ samenleving allang fabrieken voor hebben opgezet. Waar de dieren in kleine hokjes leven en alles behalve dier zijn. Sterker nog: waar ze niets meer zijn dan een nummertje. Een product. Een stuk beenham met een prijsje. Waar ze op dieronterende manier behandeld worden. Waar ze allang blij mogen zijn dát ze niet oud worden. En dan 95% van al dieren op ons bord, uit deze fabrieken komt. Zij betalen in figuurlijke zin de prijs voor ons steeds goedkoper en efficiënter produceren van steeds meer vlees. De onvoorstelbare wreedheid hiervan raakte me diep. Niks geen gerol in de modder of gestruin over uitgestrekte weilanden. Vaak zelfs geen daglicht… Ik stond in één keer met beide benen op de grond. Mijn onbevangen kijk op de wereld was ik voorgoed kwijt. En ik voelde me zó bedonderd…

Ik was een jaar of 10, en besloot dat ik geen hap vlees meer wilde eten.

 

Menu
Tot op de dag van vandaag doe ik dat nog steeds niet. Toch ben ik ben in essentie helemaal niet tegen het eten van vlees (menig vegetariër valt nu van z’n stoel…). Ik geloof, in tegenstelling tot veel vegetariërs, dat vlees nog altijd in ons menu thuishoort. Alleen al om de simpele reden dat een vitaminetekort zonder vlees (of een goede vervanger daarvan) al snel opgelopen is. Ik geloof dat ons verteringsstelsel, ondanks dat wij inmiddels flink geëvolueerd zijn, nog steeds voor een deel gebouwd is op vlees. Ik denk dat twee keer in de week vlees eten heel gezond is. Zelfs een stuk gezonder dan helemaal geen vlees. Maar in ieder geval niet de belachelijke hoeveelheden waarmee we het nu naar binnen werken…

Knuffel-vegetariërs
Je zal me ook niet zo snel “vlees is moord!” horen scanderen. Of: “animals are my friends, I don’t eat my friends!”. Natuurlijk, in mijn ideale wereld bestond er ook geen vlees. Waren dieren er alleen maar om lief te hebben en te knuffelen. Maar in mijn ideale wereld aten ook tijgers gras en krokodillen waterplanten. Kortom: in mijn ogen is dit niet helemaal realistisch. Ik kan mij tot op zekere hoogte wel vereenzelvigen met deze ‘knuffel-vegetariërs’, maar het is niet de reden dat ik geen vlees eet. Vlees eten is nou eenmaal de natuur. Dieren eten elkaar ook op. Misschien zijn deze zogenaamde ‘knuffel-vegetariërs’ ook het logische gevolg van onze huisdieren-maatschappij.

Vlees eten: natuur?
Maar: in hoeverre maken wij nog deel uit van ‘de natuur’? Wij leven in een geciviliseerde maatschappij, waarin we de wereld om ons heen inmiddels helemaal naar eigen hand kunnen zetten. De tijd dat we met onze speer achter de bizons aanrenden, ligt ver achter ons. We hebben inmiddels fabrieken opgezet waarin we grootschalig en vooropgezet ‘vlees produceren’. En daarom is vlees eten in mijn ogen allang niet meer fair. We staan inmiddels zover van de natuur af, dat we ons recht om vlees te eten in mijn ogen allang hebben verloren.
Maar als een één of andere inheemse stam een wild zwijn dood, omdat ze het vlees nodig hebben om te overleven, kan ik daar prima mee leven (ik hoef het alleen niet te zien).

Daarnaast produceren we met z’n allen onnatuurlijk veel vlees. Veel meer dan de aarde te bieden heeft. En dan goed voor deze aardkloot is. Echt veel meer. Als je de poolkappen wilt redden, kun je nog beter stoppen met vlees eten dan je auto de deur uitdoen. Aan deze gulzigheid en buitensporige vleesconsumptie wil ik op geen enkele manier bijdragen.

‘Beschaving’
Ik denk ook dat de manier waarop wij met dieren omgaan, veel zegt over onze maatschappij. Zoals Ghandi ooit zei: “de beschaving van een samenleving kun je meten aan de manier waarop zij haar dieren behandelt”. Wij vinden het zielig als een indiaan met een speer achter een lief hertje aanrent en noemen dat onderontwikkeld. Terwijl wij in onze ‘geciviliseerde’ samenleving wrede vleesfabrieken opzetten om zo goedkoop en efficiënt mogelijk zoveel mogelijk vlees te produceren. Maar wat is dan de definitie van civilisatie? En wie is hier nou wreed? Ik heb hier mijn mening wel over gevormd.

Biologisch
Gedurende mijn leven, en vooral de research die ik deed tijdens mijn studententijd, werd ik steeds bevestigd dat mijn keuze voor mij de juiste was. Vlees eet ik niet, andere dierlijke producten, zoals eieren of kaas, zoveel mogelijk biologisch. Zou ik met mijn overtuigingen dan ook geen biologisch vlees kunnen eten? Ja, maar dat is een keuze die ik hierin heb gemaakt. Want hoe weet ik zeker dat het er daar wel diervriendelijk aan toe is gegaan? Maar nog veel belangrijker: ik zou zelf, grotendeels door hoe ik ben opgegroeid, nooit een dier kunnen doodmaken. Waarom zou ik het dan wel eten als iemand anders dat voor mij heeft gedaan? En het netjes verpakt voor mij in de supermarkt ligt, zodat ik niet meer kan zien waar het vandaan komt? Ik heb er geen behoefte aan. Helemaal nu vlees eten meer luxe dan noodzaak is geworden.

Stigma
Soms voel ik me een pionier. Of een druppel op de gloeiende plaat. Maar dat ik tijdens een borrel lacherig word aangekeken omdat ik moeilijk doe over een bitterbal, of dat ik tijdens een barbecue weer zo iemand bent die een apart roostertje moet hebben…. het is het me allemaal waard. Of dat ik niet zelden het stigma krijg opgeplakt van sentimentele dierenliefhebber die per definitie alle dieren zielig vindt. Of dieren menselijke emoties toekent. Ik neem het voor lief. Stiekem hoop ik heel hard dat ik, samen met gelukkig steeds meer ‘pioniers’, een omslag in ons manier van denken teweeg kan brengen. Een andere kijk op hoe wij met de wereld om ons heen omgaan. Vegetariër zijn is voor mij veel meer dan “niets van dierlijke aard door mijn slokdarm willen laten gaan”. Het gaat om de visie die er achter zit. Het grotere geheel. Ik verheven vegetariër zijn ook niet tot lifestyle, maar zie het meer als noodzakelijk kwaad.

Overigens zijn mijn opvattingen over hoe wij in onze westerse wereld met dieren omgaan, veelomvattender dan alleen het eten van vlees. Maar dat ik geen parkiet met gekortwiekte vleugeltjes in een kooitje hou of weiger naar een circus te gaan waar dieren ‘optreden’; daar merk je in het dagelijkse leven niet zoveel van…

Winkelwagentje
Ik respecteer ieders mening. En als iemand het totaal met mij oneens is, is dat prima. Wel of geen vlees eten is ieders eigen keuze. Ook het bedrag dat je voor vlees over hebt. En als dierenleed geenszins jouw prioriteit is (of het interesseert je werkelijk niets of je ziet sowieso het probleem niet), dan is dat zo. Maar zal niet een groot deel van de bevolking beweren tegen dierenleed te zijn? En dit zelfs ook wel eens actief roepen? Of geld geven aan goede doelen die dieren ondersteunen? Dit zijn vaak dezelfde mensen die in de supermarkt naar de kiloknaller grijpen. Ik zeg niet dat ik dit direct hypocriet vind, maar ik geloof wel dat onwetendheid en onverschilligheid het grootste struikelblok vormen. En ons winkelwagentje het grootste wapen.

En voor dat laatste zal ik mij mijn hele leven blijven inzetten.

Noot: een ellenlang betoog over de wreedheid van onze vleesindustrie heb ik, gezien het doel van mijn verhaal, bewust achterwege gelaten.

Door: Ilona Kok

Advertenties

3 thoughts on “Waarom ik geen vlees eet (door Ilona Kok)

  1. Ik zit zo in een dilemma. Ik eet sinds oktober na een lang proces geen vlees meer. Ik ben wen chte vleeseter maar puur vanwege de bioindustrie gestopt. Ik heb na vijf maanden wel bloedarmoede opgelopen doordat ik een eenzijdige maaltijd at. Ik was tenslotte gewend overal vlees bij te eten. Het is net als stoppen met roken. Ik ben er nu redelijk aan gewend en he begint mij ook tegen te staan. Ik zit enkel met het dilemma dat is het eten van kip. Wan ik denk wel dat wij gevogelte eten omdat we dat met de hand kunnen doden. Maar daarin tegen … hadden we dat vroeger rauw gegeten? Want een gekruid kippetje zal niet gelijk op de spit hebben gehangen. Ik zou dit enkel willen eten vanwege eventuele tekorten, wan ondanks ik wel vis eet lukt het me niet om genoeg binnen te krijgen. Sommige mensen hebben gewoon af en toe vlees nodig denkik. Maar mijn geweten speelt dan op. Zo een kip heeft ook emoties ed. Ben benieuwd naar jouw mening 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s